http://ingainamerica.bloggar.is/

Bloggið mun hefjast á næstu 2 dögum, biðs velvirðingar á töfinni

Lúf jús Inga

... ég elska Guðnýju ...

það er bara ekkert, og ég meina sko ekkert, eins sweet og að láta færa sér tvöfaldan expresso og svart súkkulaði, á degi eins og þessum... þetta bara allgjörlega fixar efnabalansinn í líkamanum og gerir hangsið hérna í vinnunni nokkurnvegin þolanlegt !!! Gleðilegan flöskudag.

Í dag er rigning, við hérna í OR höfum komist að því að annaðhvort er ausandi rigning allan daginn eða þá sól til kl 16:15 og þá fer að rigna. Ég skil nú bara ekki allveg hvað hefur orðið af sumrinu ...  en það virðist allvega ekki vera á Bæjarhálsi 1. 

Annars er nú aðal pæling dagsins í dag þessi: Hvað fær fólk til að halda að hafi einhvern rétt til þess að koma og láta við mig eins og ég sé orsök allra vandamála þeirra í lífinu? Svona grín laust. Dagurinn í dag er búin að vera allveg sérstaklega slæmur hvað þetta varðar,  á tímabili hérna í morgun var ég eiginelga bara búin að ákveða að fara í mission til að láta reka mig. Planið var sem sagt að svara fólki meira en ég geri nú þegar, vera eins ógeðslega dónaleg og andstyggileg og ég mögulega get og sjá hvað það tæki mig langan tíma að láta reka mig. Þetta fannst mér, í morgun, talsvert betri hugmynd en að hætta bara. Nú nú, svo rann mér reiðin (allavega svona í bili) en dísus kærst hvað það er ofboðslega óþolandi að þurfa að hlutsa á fólk, sem sennilega hefur ekki afrekað neitt meira í lífinu en að klúðra því allgjörlega, tala niður til sín og geta ekki sagt því hug sinn, sem er eins lagnt frá því raunverulega tiltali sem þetta fólk fær. Það hljóðar oftast eitthvað á þenna veg “má ekki bjóða þér upp á kaffi meðan ég hleyp fyrir þig í bankan” og “ég biðst afsökunar á bla bla bla” en ætti í raun og vera að vera “drullastu í bankann helvítis vesalingurinn þinn, ekki einu sinni láta þig dreyma að ég ætal að gerasta þín prívat og persónluega þeytipíka bara af þvi að þú ert þverari en andskotinn og getur ómögulega virt þær reglur sem hér gilda... farðu svo endilega og fáðu þér kaffi ... og brenndu þig á því” .... þetta er greinilega einn af þessum dögum þar sem að allir virðast vera með vesen og leiðindi. En svo má nú ekki gleyma fólkinu sem gerir daginn bærilegan, fólkið sem segir takk og splæsir jafnvel á mann einu brosi (vá), mann langar nú bara mest að knús það og þakka því fyrir að vera æði!

En nóg um það, þetta er svo sem ekki það hræðilegt að smá vegis Fengsels-Smurf geti ekki lagað þetta (hversu  sniðugt nafn er það líka á strumpa nammi) svo gegnur auðvitað ekki að vera í fílu á þjóðhátíðardegi BNA manna og afmælisdegi Helgu sætu. Þess vegna hef ég ákveðið að vera Pollý-Anna í allavega einn dag í viðbót blása “reku-missionið” af  í bili og brosa framan í alla viðskipta vinina (“en blóta sumum í hljóði”). Kl 16:15 ætla ég sko rakleiðis heim í afmælisboð ... og gleyma þrautum dagsins yfir ekta mömmu-afmælis-kræsingum, nammi namm J.

Kveðja yfir Strumpurinn

Eins og greinilegt er, hefur þessi síða farið í tímabundið sumarfrí. Það mun þó sennilega ekki verða mikið lengra þar sem að langar stundir fyrir framan tölvuskjóinn munu skjótt taka við í húsum Orkuveitur Reykjavíkur.

En í bili (og síðustu vikur) er sem sagt komið HLÉ

...svona í alvöru, gæti maðurinn verið heitari ?

Vá hvað ég er tilbúin að fara í sumarfrí. Svo tilbúin að ég er búin að downloada “Project Runway” og “Desperate Housviews”  ... og bíð spent eftir að setjast upp í vélina á föstudags kvöldið, panta mér hvítvínsglas og slappa af!  

Ætla nú bara að hafa þetta stutt og lagott þar sem að ég er á fullu að læra undir hagfræði finalið sem er á morgun. Prófin og verkefnaskil hafa gegnið súper hingað til, búin með Víetnam, SGS, English Writing og Stærðfræði.

Í lærdóms pásum er ég svo búin að vera að reyna að pakka, en það hefur nú gegnið svona upp og ofan. Í stuttu máli hélt ég sko að ég væri “super woman” og gæti flutt á 2-3 klukkutímum, þrátt fyrir superwoman kraftana mín virðist þetta nú kannski vera full lítill tími. Ég byrjaði sem sagt að pakka og mér til  mikillar skelfingar komst ég að því að ég á ógeðslega mikið af drasli! (sem ég veit satt best að segja ekki hvernig komst inn til mín). Eftir ca. 2ja tíma tiltekt féllust mér svo allgjörlega hendur. Síðan þá hef ég svo lítið (í þessu tilfelli lítið = ekkert) pakkað en á morgun eftir hagfræði hef ég akkúrat 2.5 klst til að pakka, þá kemur Jessica á trukknum sínum (VW Passat) og við tvær (vonandi með hjálp nokkra stæðilegra hokký manna) ætlum að flytja allt mit hafurtast í nýju íbúðina mína. Sennilega ætti ég svo bara að hætta að tala um þetta núna þar sem að hjarstláttur minn hefur nú aukist umtalsvert.

Eftir fluttninga á morgun ætla ég svo að fara beint á Hiltonið, þar sem að Sabs verður með herbergi (hún varð að flytja út í dag) og gista þar, föstudagurinn verður svo vonandi bara aflappaður, lunch með hinum og þessum, stefnumót við besta vaxara bæjarins klukkan fimm, og hver veit nema maður skelli sér í smá pedicure í tilefni prófaloka. 

Núnú, annars eru þessi próf búin að vera ótrúlega aflöppuð (og notarleg í samanburði við stúdentsprófin í fyrra J) það munar greinilega annsi miklu þegar maður er búin að læra efnið áður en próflesturinn byrjar. Maja frænka og ég erum svo búnar að hafa það huggulegt á bókasafninu í Harvard þar sem við lærðum og gera allskonar uppgötvanir. Við föttuðum t.d. nokkurm vikum of seint að við gleymdum að fara á skítið, úpps. En við fundum reyndar allveg svaka fín skíðasvæði í Californiu sem enn eru opin, spurning hvort að maður skelli sér bara í road-trip J.

En jæja akomin tími til að halda áfram, á morgun milli klukkan 5-9 á morgun eru svo allir auka súperwoman kraftar vel þegnir, þar sem að ég verð númer 1. að pakka og skipuleggja 2. að lyfta ógeðslega þunum kössum 3. að reyn að fá ekki taugaáfall.

Sjáumst soon, Inga

Þar sem ég hef orði vör við miklá óánægju hvað varðar blogg skuld mína hef ég ákveðið (enn eina ferðina) að taka mig á. Ég er bara búin að vera að skrifa svo mikið leiðinlegt upp á síðkastið (sjá færslu hér að neðan, lélegasta og leiðinlegasta ritverk Ingu) að ég hef ekki haft neina list á að reyna að vera sniðug,  ákvað að nú væri tími til komin að hætta þessari leti og þessum bölvaða ódugnaði og fara að gera eithvað að viti.

Páskahelgin góða: Eftir mikið stress og mikla vitleysu síðasltiðnar vikur sem ég nenni ekki að fara nánar út í hér (í stuttu máli hel ég að ef ég venji mig ekki af þessum stress vana eigi ég eftir að fá taugaáfall fyrir 25ára aldur) var ég svo hepping að fá að fara í heimsókn til Dúddu frænku í Dartmouth en öll familían hennar var í heimsókn um páskana. Ferðalagið byrjaði nú reyndar pínulítið brösulega þar sem að ég var með svo mikinn farangur (....og nei ég var ekki bara með svona mikið af fötum, tölvan, bækurnar og hitt og þetta tekur nú smá pláss) og ákvað að taka taxa niður á Boylston St. ... af því að ég þurfti að koma við í einni búð á leiðinni. (Þess má geta að Boylston er allveg rétt hjá og undir venjulegum kringumstæðum myndi ég aldrei taka leigurbíl). Nú nú ég blístra í eitt stikki leigar og sest inn, segi honum hvert ég sé að fara og hann leggur af stað. Þegar leiðangur mín og Mr. Cab-driver er svo hálfnuð, snarstansar allt í einu bílinn og kalling segir. “Get out here I dont what to get stuck in trafick down on Boylston”, ég hélt auðvitað að kallinn væri bara eithvað að djóka en á næstu mínútúm kom það svo á daginn að honum var fúlasta alvara og okkar ferðalagi lauk með því að ég strunsaði út úr bílnum eftir að hafa hreitt í hann nokkrum miður fögrum lýsingarorðum í staðin fyrir dollarana sem hann vildi fá fyrir að keyra mig hálfa leið.

Eftir þetta skemtinlega atvik fór svo ferðin öllu batnandi ég labbaði í búðina og keypti voða sætt súkkulaði fondu, tók svo leigubíl sem var meira en glaður að keyra mig alla leið á South Station, þar fór ég svo í 2 mismunandi raðir (af því að ég var totally not paying attention) áður en ég fann the Dartmouth Couch, það gerði þó ekki mikið til af því að hálfur skólinn var í röðinni og ég skemmti mér konunglega að tala um daginn og veginn meðan ég beið í vitlausum röðum J. Dartmouth businn var svo einginn venjulegur bus heldur þessi fína lúxusrúta (enda er þetta nú Ivy League rúta), með fríu snakki, vatni og bíómynd sem var bara nice. Dúdda frænka beið svo eftir mér á busstoppinu og við trítluðum í gegnum campusinn hennar í góðaveðrinu.

Helgin í Dartmouth byrjaði svo frábærlega, ég kom heim til Dúddu en hún býr í allveg hriklega sætri íbúð (ekki laust við smá öfundsýki hér á bæ híhí) þar biðu Bjössi, Helgi og Margrét .... og allt eldhúsið ilmaði af heimatilbúnum fiskibollum !!!!!!!!!!!! það eitt hefði nú verið nóg til að græta unganámsmey enda held ég að ég hafi borðar allar fiskibollurnar, helminginn af kartöflunum og ca allt salatið (mixed salad . Nú nú við spjölluðum svo fórum í gönutúr eftir matinn, Bjössi var  aðalguide on campus.

Laugardagurinn byrjaðir svo snemma en við vöknuðum og fenum dýrindis mogrungverð (ég er ekki að grínast það er greinilega allveg eins með mömmu og Margréti frænku þær bara verða að koma nálægt eða snerta matinn og hann verður svona milljónsinnum betri). Eftir morgunmatinn, keyrðum við svo til Vermont allaleið að Mount Washington (http://en.wikipedia.org/wiki/Tuckerman_Ravine) , forum svo í labbitúr og ég keypti mér þessa líka geggjuðu Appalachian Mountain Club flíspeysu (var doldið kalt og búin að senda allt dótið mitt heim með mömmu). Sáum yfir í Tuckermans Ravine þar sem ofurhugar klífa með bakpoka og skíði til þess að renna sér niður lóðréttar brekkur. Ég ákvað þau auðvitað meðan ég stóð þarna að það yrði að verða markmið mitt í lífinu að verða nóg og góð á skíðum/bretti til að klifra þaran upp (tekur ca.klukktíma ef verðrið er gott en það getur autviað breyst á miðri leið ;=) og renna mér niður allavega svona án þess að stór slasa mig. Við keyðrum svo um borðuðum nesti (sem var auðvitað allveg geggjað) og skoðuðum ýmislegt merkilegt eins og t.d. skála sem Dartmouth á, litla sæta handcraft búð, og maple farm þar sem það var self service í búðinni. Grín og gaman laust þá tók maður bara það sem maður vildi og skildi eftir pening!!! Þess ber að geta að mesti vindhraði á jörðinni var mældur á toppnum á M. Washington.

Núnú um kvöldið forum við svo á frábæran kínastað (þó að maturinn hafi verið góður var hann samt ekki Margrétar/Mömmu góður) og heim að spjalla og rifja upp góða gamal tíma (þvottapoka slagi og þess háttar). Sunnudagurinn fór svo í smá pökkun, og meðan Margrét gerði páskalambið ready (..og didaði háswork fórum við í heimsókn á “labbið” (ransóknarstofuna ekki gögnutúrinn) hennar Dúddu þar sem allt var fullt af tilraunarglösum og allskonar dóti sem ég skildi auðvitað mest lítið í en var samt sem áður hrikalega cool (frænka mín kann sko að búa til DNA og láta það margaldast híhí) Við borðuðum svo hádegisverð, páskaegg og fínerí og spjölluðum enþá meira.

Við sem ekki erum í nemendur í Dartmouth urðurm svo samfó út á Logan þar sem að ég hoppaði í leigubíl og restin af familíunni í flugvél til Íslands.

Semsagt, helgin var í einu orði sagt frábær, og minnti einna helst á gamla góða daga í Næfurás 9 og ekki laust við að maður finni fyrir pínku söknuði í litla hjartanu svona þegar allir eru farinir .

Ég hélt svo páska dinnerinn heilagan í efri-koju, með sushi, eitt hvítvínsglas og Grey's Anatomy sem er allveg nýji uppáhalds þátturinn minn.

Bless í bili, Inga ofurbloggari

Inga Thorarinsdottir Professor Herman History of the Vietnam Wars April 6, 2006 Final Draft -The effects and influences of media coverage on the Vietnam War The media in all its different forms has a grate effect on our every day lives. Many start their days by reading the paper while having a cup of coffee or eating a bowl of cereal, while others watch the morning news on TV while getting ready to leave the house. Some even listen to the radio news on their way to work. Some of us even step right out of bed, make our way straight over to the computer and hit the power button for the first story of the day. Regardless of our morning rituals, I think we can all agree that without following the media in one way or another we would feel somewhat lost, uncomfortable and incapable of participating in lively discussions with our friends, families and co-workers. The history of the media and its development dates way back to prehistoric times. Around 2,000 B.C.E. evidence suggests that the Chinese’s had developed some sort of pictographic written language. Later the Egyptians and the Greeks start writing on papyrus. This could in fact be seen as the beginning development of the media as we know it today. As written language became more and more sophisticated the media started developing in a form closer to what we are familiar with today. Printing technology invented by the German Johan Gutenberg is the first stepping-stone towards modern media. Interestingly enough what often caused the people of ancient cultures to write or use images to document certain events, was closely related to warfare. These were often images or momentums of victory, made by artist that at the time could be compared to the modern day journalists. The artists however were commissioned by kings or dictators. Even though these images or pieces of art were portraying a real event, they very often dramatized the real happening, over stressing and glorifying certain events and barely touching on others. Therefore, two different portraits of the same war could tell an entirely different story; one showing a glorified victory while another would demonstrate a horrible, inhuman, and unethical approach to triumph. In the debate over the media and the use of the media in the Vietnam War a somewhat similar scenario often arises. The time of the Vietnam War, is often referred to as the media’s, and more particularly, televisions coming of age period. The Vietnam War was in fact the first televised war and every thing about the reporting of the war, regardless of the source of media being used, was different from the way other wars had earlier been covered. My goal in this essay is to take a closer look at the media, how it worked at portraying the war, and how it made the Vietnam War different for participants and non participants. Further, I would like to touch down on the effects of mass media and how it can be effectively used for good and bad purposes. The media had greater freedom during the Vietnam War compared to the wars before it. Also, the journalists at that time had a different position, purpose, and self perception than was customary before. “The media had extraordinary freedom to report the war in Vietnam without direct government control: it was the firs war in which reporters were routinely accredited to accompany military forces yet not subjected to censorship, and it was a war in which the journalists clearly did not think of themselves simply as “soldiers of the typewriter” whose mission was to serve the war effort” (Hallin 6). Because of this the reporters where given the opportunity to go to Vietnam and unlike in the Soviet Union, or other communist parts of the world, they enjoyed writing what they observed. In other words they benefited from the freedom of speech. Another factor that was different in the case of Vietnam was that this was the first war that was broadcasted on television. During the Korean War, television was new and unfamiliar. Not many families owned televisions. During the Vietnam War, almost every family had a television in there home. However, both wars had newspapers. There is a big difference on how each form of media affects the audience. As Daniel C. Hallin explains so thoroughly in his book, the news in television and newspapers had very different way of targeting there audiences. The newspapers were intended for the educated part of society and the news wrote assuming that the reader had some previous knowledge of the war and its social, as well as political, reasons. The form presented in newspapers was obviously not as graphic, had an easier way of covering more details, and wasn’t preoccupied with the entertainment factor that is always adherent to TV broadcasting. Further, because of the different structure of the two mediums, newspapers had an easier way of organizing and providing more informative ways of a story than a television broadcast, where the organization is largely based on timing and the “flow” of the news. In contrast to the often emotionally indifferent reporting of a newspaper, television brought the news in a form of entertainment. In order to do so, TV broadcasting often becomes more dramatic, perhaps focusing more on exceedingly negative or exceptionally positive aspects of a story. Further the reporting of television broadcasting was targeted more heavily on the less educated part of society. As Hallin states in his book The “Uncensored War” “television tends to “thematize” –that is, to simplify and unify – not only within a particular story or broadcast but over time as well. Television tends, in other words, to pick out a limited number of ongoing stories and cover them day in and day out.” (Hallin 120) This “thematizing” the leads to the fact that some parts of society only get a small fraction of the story. “We were being told that this was Communist aggressions….The Secretary of State tells us that, and who am I to argue with him…that’s the view on had at the time….We had not yet been taught to question the President….We had not been taught by bitter experience that our government like any other in extremis will lie and cheat to protect itself” (Hallin 63) explains Tom Wicker, a reporter for the Times. As mentioned above, journalist perception of them selves had changed greatly in the years leading up to the Vietnam War. The organization and ownership of newspapers had also change. Both the newspapers as companies and the journalist working for the newspapers now had a new agenda. Now the media felt the responsibility to be independent, objective, and to show the news in balance without overemphasizing particular parts of a story. In other words, the people responsible for writing the news should not let there own opinions of political preferences have an impact on there writings. They should tell the story “like it happened” without passing judgment. This was quite the opposite from what had been customary before when the newspaper were often owned or financially dependent on individual political parties and devoted to giving there opinions. Despite good intentions the lovely promises of independence, objectivity and balance proved to be hard to follow up on. In that context, it is important to explore were the news came from. The press manly had two sources to turn to during the Vietnam War. One side the information was received from soldiers serving in Vietnam or soldiers that had returned back to the United States. The majority of the news however came straight from governmental officials that by that time had gotten a rather good idea of how the press worked. They learned what was “appropriate” to tell the reporters and how to make their news sound feasible as well as positive to the public. “Their [the politicians] views were [now] guaranteed access to all the major media – and protected against “irresponsible” attack – by virtue of the authority of their position, not their particular party or politics.” (Hallin 70) The big change in news coverage and the aim for independence and objectivity was therefore, at least somewhat, forgone. The approach unquestionably had changed but nevertheless the ties between the press and the government remained strong. Another interesting aspect of media coverage in relation to the Vietnam War has to do with the limitations of news and news realize on the Cold War and how that in fact affected the worlds positioning on the U.S. entering Vietnam. The communists in the eastern block countries had earlier mastered the use of propaganda and effectively used it to brain wash the society with the help of strict censorship. After the West European countries won the Cold War the world, or at least that part of the worlds, standing towards Vietnam was greatly based on the division between west and east, where the east ruthlessly provided its people with one-sided information. The communist propaganda was at some point also used by the Northern Vietnamese to stage events that the US army supposedly had carried out. They then zealously fed that information to the Western European and American press, often making things look a lot worse than they perhaps were. Because the communist talent for propaganda was a lot more advanced than in Western Europe and America, that caused division among the American nation regarding the partaking in the Vietnam War. As for the American press it self, although it didn’t precisely use propaganda or have to obey to censoring like was customary in the Soviet Union, a lot of important factors were left out and a lot of questions where left unasked. Questions such as if the US should have gotten involved in the war to begin with, if the war could have been really been won and if winning was really the most feasible cost, and finally the question of what actions and what outcome was in the best interest of the Vietnamese people. People’s views, on the importance and precise effect of the media coverage during the Vietnam War are very different. Some say that the media is entirely to blame for the loss of the war and that its negative portrayal made the American public turn against the war disabling officials to take the necessary actions to win. Others insist that the media had no effect what so ever and that the public only turned against the war after too many Americans where dying and the cost of the war was getting out of hand. Most likely the answer lies somewhere in the middle. The media certainly did have some effect on people’s views and opinions on the war. Never the less, I think it is unreasonable to blame the media for the loss of the Vietnam War. In a way it could be said that the truth always has many different sides, the opinions and viewpoints of the reporter will always, to some extent, affect the way the story is reported. In the case of Vietnam many things where missing. The Northern Vietnamese got a very different and often unfair handling by the American press being portrayed in a very different and less objective way. Often they were shown as the as the “bad guy”, where reporters didn’t hesitate to use emotionally charged words to describe the enemy. The media plays a big part in our life. It supplies us with information and tries to keeps us informed. That is not an easy job to do, especially not if it is to be done well and respectfully. Journalist have to be careful of there sources, there opinions, and the way they report on important and controversial issues. They have to question there information and get proof of it. It will always be hard to argue that the media gives us the “true” or the “right” picture of any scenario. In fact it has now become obvious that no such thing really exists. Because of that the audience needs to take responsibility, be critical of the information it receives form the media, informed of the fact that there is always another side and a different point of view, ask questions and last but not least make sure not to take what ever arises at face value. Work Cited Fawcett, Denby . War Torn, Stories of War form the Women Reporters WHo Covered Vietnam. New York: Random House, Inc, 2002. Hallin, Daniel C. The "Uncensored Wara" the Media and Vietnam . Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 1997. "Tet Offensive." Wikidpedia. Wikimedia Foundation. 05 Apr. 2006. "Timeline by Chronology." The Media History Project. The Media History Project. 06 Apr. 2006 .

...ég er búin að vera að *___________ í allan dag, eða síðan klukkan ca. 16:00 svo ætlaði ég að verðlauna mig með að fara og hlaupa smás áður en ég færi að sofa í hausinn á mér en nei nei þá er klukku druslan á tölvunni bara búin að breyta sér yfir á vetraríma aftur og klukkan er hálf eitt, en ekki hálf tólf og ég orðin allt of sein til að fara að hlaupa, þess vegna er ég très dissapointed.
*skifa ritgerð

...í dag komst ég á The Honors Dean´s List og vann verðlaun fyrir ritgerð þess vegna er ég très happy og très montin líka...

...en nú er ég aðalega bara très þreytt (eins og sést sennilega á þessari færslu) og ætla að fara að sofa ...

jæja gott fólk, í gær komst ég að því að ég er að missa af fermingu hjá uppáhlads kökugerðar meisturnunim í Dalalandi sem er bara ekki cool. Fyrir utan það er svo sem ekki mikið að frétta veðrið er aðeins að batana og ógeðslega mikið að gera í skólanum, ég er svo loksins byrjuð að hlaupa almenninlega aftur og núna er það bara rise and shine at 5:30 ...(oj, en ágætt að vera búin að þessu áður en amstur dagsins tekur við)

Nún nú við stelpurnar erum svo bara eithvað búnar að vera að hangsa milli lærdómstarna, fórum á allveg æðislega stelpumynd í bíó sem heitir "shes the man" og er frábær blanda af sjúklega sætum fótbolta (soccer) strákum og ekta stelpu rómans ... ég komst einmitt að því eftir myndina að Jess var að fara í þriðja sinn. Ég sjálf ákvað það svo eftir myndina að fara og finna mér sjúklega sætan fótbolta strák til að hafa sem my nr.1 accessory this summer Erum svo búnar að vera rosa duglegar að fara út að borða, ég held að fólkið að Tapeo sé farið að halda að ég vinni þar, gaurinn á ABP er hættur að spurja hvað ég vil panta og nýji sushi staðurinn (Douzo) hérna í Boston er allveg geggjaður og ég mæli eindregið með honum. Allir eru svo að tala um nýja Reykja vodkað sem virðis vera mjög hipp og cool hérna í Boston. Nú nú næsta vika er svo full af ritgerðar, verkefna skilum  ...læt þetta duga í bili (ég verð svð að fara að taka mig á í blogginu )

P.s. hérna kemur svo ein "aukahluts" mynd held að þessi væri sérstaklega flottur við sumarkjól, sandala og gallajakka 

Ég var búin að blogga en þá strokaðist það allt út svo hér kemur glósuútgáfa af fyrri færslunni.

• Ég er búin með Víetnam ritgerðina, og math projectið, og núna er ég búin á því líka
• þessi ritgerð er sú allar ömurlegasta og ruglingslegast sem ég hef á ævi minni skrifað, vona bara að Hr. Herman skilji meira í henni en ég... og já ég held að ég sé búin að lesa svona 1000 bls bara til að skirfa þessar sjö.
• ég er búin að sofa í tvo og hálfan tíma, vaknaði klukkan hálf fimm eða fjögur .. stæ á nóttunni er allveg að gera sig.
• ég er komin inn í alla kúrsa fyrir næstua haust sem eru ECON350, ECON315, ACC301 og FIN201
• ég er komin með músalaust (og glæ nýtt) húsnæði fyrir næsta sumar sem lítur svona út (http://www.housing.neu.edu/see_villageGH.html), allir herbergisfélagar mínir sem eru 5 stelpur heita Jamilia, Ashantie, og Dionnne P'ytt.
• nenni ekki meir er allveg að drepast úr þreytu farin að sturtast og hitta Stínu Fínu

Jæja nú er maður að koma sér aftur í lærdómstellingarnar. Mamma og SRS komu um síðustu helgi og við búin að hafa það þvílíkt kósý alla helgina, kíkja í nokkrar búðir boðra, drekka og safna freknum í sólinni. Vorið er loksins komið hingað til Boston enda tími til kominn eftir allan skíta kuldan, ég hreynlega veit ekki hvort er verra kuldin hér eða mirkrið heima, en sennilega verður maður nú fljótur að ná úr sér hrollinum þegar að það fer að hitna en frekar.... og við tekur svitabað og raki. Ég er einmitt mikið búin að velta því fyrir mér af hverju það sé ekki búið að taka hitan af húsinu hjá mér, um helgina var semsagt ólíft inni í herberginu mínu en þá var 23 stiga hiti úti og ofnarnir enn stilltir eins og það væri 30 stiga frost. Party party. (Ekki að það hafi svo sem angrað mig mikið þar sem að ég var fjarri góðu gamni á uppáhalds hótelinu mín við Boston Common).

Af skólamálum er nú svona það sama gamla að frétta, var að fatta það mér til mikillar gleði sem og örvæntingar að í dag eru aðeins 8 kennsludagar eftir ... tíminn hefur svo sannarlega liðið hratt (ég er enþá að merkja glósurnar mínar eins og það sé janúar !!!!!)  og ég á eftir að skirfa tvæ ritgerðar í viðbót ... eins og flestir vita þá er ég komin með allgjörlega nóg af þessu ritgerðar kjaftæði og get ekki beðið eftir sumrinu og næsta hausti þegar ég verð í sem og engum ritgerðaráföngum, ég get ekki einusinni ímyndað mér hversu sjúklega mikinn tíma ég á eftir að hafa þá. Í dag þar ég semsagt að skrifa síðustu Nam ritgerðina mín sem fjallar um (augnablik, ég að kúgast ...) "The effect and usage of the media, political control and ways of portraying the Vietnam War", já þannig að í dag ætla ég semsagt að vippa upp umþað bil tíu blaðsíðum af hreinu kjaftæði um þetta mjög upplífgandi og skemmtinlega efni (ég lofa svo að vera aðeins skemtinlegri næst þegar ég blogga  ) Svo er það eins öllu skárri ritgerð um helgina og þá er ég búin og hætt að skrifa langar leiðinlegar ritgerðir.

Af flutningsmálum er enþá ekkert að frétta, ég er reyndar búin að fá fjögur bréf sem skipa mér að vera flutt út 24 tímum eftir síðasta lokaprófið mitt, ég er líka búin að fá að vita að ég fæ húsnæði í sumar en enginn vill segja mér hvar ég á að búa, þannig að ég bara bíð spennt og vona að þeir hafi ekki komið mér fyrir í gettóinu :-Þ. En jæja nú hef ég ekkert að segja og er bara að blaðra svo að ég þurfi ekki að skrifa Nam kjaftæði, ætla að skella mér í hagfræði og heyri í ykkur later.

Knús frá stúdínunni,

-Inga

Ég er frísk, enda ekki við örðu að búast (maður fer nú ekki að klúðra planinu). Vaknaði í morgun og henti mér í föt, við Sabine skeltum okkur svo í brunch á the Ritz svona aðeins til að gera sunnudaginn betri og undirbúa okkur fyrir komandi viku. Gegnum svo heim, og ég hófst handa við að brjótasaman, endurraða og já skúra smás (núna er bara sveim mér þá að verða ansi fínt hérna hjá mér enda er þetta orðin nokkurskonar árátta og mér farið að líða allveg eins og ég sé hmmm hósthóst monica). Eftir tiltektina ákveð ég svo að slappa smá af, horfði á einn O.C. þátt og dreif mig svo í Pilates.

 Í dag hófst ég svo handa við að undirbúa kúrsaval fyrir næsta haus. Er búin að koamst að því að þá má ekki gera lítið úr þannig undirbúningi og eins gott að ég viti hvað ég sé að tala um þegar ég fer að hitta alla 5 advisorana mína sem eiga líklegast allir eftir að hafa mismunandi skoðanir á því hvað sé best fyrir mig að taka. En ég er semsagt búin að velja mér fjóra kúrsa sem ættu að passa inn í bæði finance og economics, annaðhvort sem skyldu eða val áfangar. Eftir miklar vangaveltur, ýtarlegar fortíðarransóknir á prófessorum og útreikninga á tíma hef ég svo valið eftirfarandi. Finance 201, Economics (applications of micro) 315, Economics 290 and Entrepreneurship 301. Svo á bara eftir að koma í ljós hvernig mér gegnur í baráttuni um að ná mér í pláss í þessum tímum en það kemur í ljós mánudaginn 3.apríl klukkan 2pm þegar ég má byrja að hringja eins og crazy mother fucker í símsvara sem mun án efa vera með vandræði og leyðindi.

Þess á milli og þangað til klukkan hálf tófl er ég svo búin að reikna eins og ég eigi lífið að leysa og er eins og hann Will myndi orða það orðin very anti-derived. Fór einmitt í síðbúið kökuboð til hins síðarnefnda sem ákvað að baka og var að taka kökuna út úr ofninum núna rétt um miðnætti. Semsagt góður og “very productive” dagur í dag J.

 Yfir og út, Inga